درس های آتوسکفیشناسایی شرک و جایگاه عشق و دعا در آتوسکفی

دو حس بدِ نیاز و وابستگی و ارتباط آن با شرک ورزی

یکی از مباحث مهم در شناسایی شرک و جایگاه عشق و دعا در آتوسکفی،وابستگی و ارتباط آن با شرک ورزی است.

قبلاً دو مورد از حس های بد را نام بردیم. یکی حس وابستگی و دیگری حس نیاز. حس نیاز،حسی است که ما را نیازمند چیزی می کند و تا زمانی که آن نیاز برطرف نشود، حالمان خوب نیست. حس وابستگی، حسی است که چیزی را داریم و چون داریمش حالمان خوب است و حال خوبمان مشروط به ماندن آن در زندگیمان است و اگر نباشد حالمان خوب نیست.

همان طور که قبلاً گفته شد، در نهایت هر دوی این حس بد، به شرک ورزی نسبت به خداوند می انجامد. نمونه بارز، عشق است. عشق در آزادی معنا می شود و امام حسین (ع) می فرمایند:

“اگر دین نداری، لااقل آزاده باش.”

آزادگی یعنی حال خوبت، به هیچ چیزی در جهان هستی وابسته نباشد. تنها چیزی که مجازیم در نبودش حالمان بد باشد، فقط و فقط خداوند متعال است.

ما عظمت خداوند را بالای سرمان داریم و می گوییم اگر فلان چیز را داشتم حالم خوب بود. هیچ وقت، هیچ چیز و هیچ کس را به اندازه خداوند بزرگ نکنید. اگر چیزی یا کسی را مانند خداوند، بزرگ کردید، و به آن وابسته شدید و شرک ورزیدید، تبدیل به مشکلی می شود که به شما بفهماند که حس خوب را، بدون وابستگی به چیزی، نیز می توان به وجود آورد. زمانی دچار شرک نشده ایم که بود و نبود چیزی یا کسی باعث نشود حالمان خراب و بد شود. اگر برای حس خوبمان به چیزی یا کسی به غیر از خداوند نیازمند و وابسته شدیم، شرک قائل شده ایم و روی سرمان خراب خواهد شد.

البته این خراب شدن ها ناگهانی اتفاق نمی افتند. به ما فرصت جبران داده می شود تا وابستگی ها را حذف کنیم. شرک ورزیدن هایمان را جبران کنیم و به منبع اصلی خود وصل شویم. تمام چیزهایی که به آنها نیازمند یا وابسته ایم از آنِ خداوند بدانیم و ارتباطمان را با معبود قوی کنیم. پس در نهایت باید به این درک برسیم که همه چیز از آنِ خداوند است. در یک دل جای دو دلبر نیست (وابستگی ها و نیازهایمان حکم دلبر را دارند). حضرت سلیمان (ع) در هر اتفاقی که برایشان پیش می آمد، می فرمودند:

“هذا مِن فَضلِ رَبی” و در همه چیز خداوند را می دیدند.

پس یک قاعده دیگر جهان هستی این است که حال خوبمان را به بودن کسی یا چیزی در زندگیمان مشروط نکنیم.این وابستگی و ارتباط آن با شرک ورزی را نشان میدهد. حال خوبمان فقط و فقط به بودن یگانه معبود هستی وابسته باشد، چون خداوند همیشه و در همه حال در کنارمان است، پس با بودن معبود همیشه حالمان خوب خواهد بود و چون همیشه حالمان خوب است (صِراطَ الّذینَ أنعَمتَ عَلَیهِم). انواع و اقسام نعمت ها اعم از روابط، سلامتی و ثروت به زندگیمان جاری می شود.

وابستگی و ارتباط آن با شرک ورزی

گفتیم شرط رسیدن به خواسته ایمان قلبی و صددرصد به خداوند است. پس در رسیدن به خواسته باید صبور باشیم و در رسیدن به خواسته لجوج باشیم و دست از خواسته خود برنداریم (خصلت کودک درون). آزادگی یعنی عشق، و عشق یعنی آزادگی. ولی اکثر ما انسان ها بنده ایم، وابسته ایم. عهدی که با ما بسته شد این است که خداوند را بپرستیم و شیطان را اطاعت نکنیم. اگر از خداوند اطاعت نکنیم، در حال اطاعت از شیطان هستیم، و بنده شیطان و دیگر انسان ها و … خواهیم شد. در آخر چیزی نداریم، اما اگر با خداوند باشیم، همه نعمت ها به زندگیمان سرازیر خواهد بود. طعم واقعی زندگی را خواهیم چشید.

همه ما انسان ها، دست خداوند روی زمین هستیم. اگر کسی بدی بخواهد، به او به هر شکلی بدی خواهد رسید. خداوند توسط هم سطح کردن انرژی ها و IF هایمان ما را به هم وصل می کند. این عین عدالت پروردگار است. ما چه می کنیم؟ به کسی که خودش قوانین را وضع کرده است، گله و شکایت می کنیم.

جهان هستی را اداره ای در نظر بگیرید و خداوند را تنها مدیر عامل این اداره. شخصی از مدیر درخواست ارتقاء مقام دار. خداوند به پیشینه کاری او در جهان هستی نگاهی می اندازد و آن را بررسی می کند. اگر آن شخص ناسپاسی ها و اعمال خلاف قانون جهان هستی در کارنامه اعمالش داشته باشد، ارتقاء مقام که نمی گیرد، هیچ، مقام فعلی اش را هم از دست خواهد داد.

انسان مسئول مشکلات خود است

پس فقط خود شخص باعث از دست دادن موقعیت هایش است و بس. جهان هستی، مشکلات را بر اساس کارنامه اعمال و IF های ما، به ما می دهد. این عدالت پروردگار است و در هیچ برهه ای از زمان عشق خداوند به بندگانش کم نخواهد شد. اگر در مسیری با مشکلات روبرو شدیم، باید از آن مشکل درس بگیریم و رشد کنیم. مشکل سر راه ما قرار می گیرد که ما بفهمیم درونمان چه نقصی وجود دارد، آن را برطرف نماییم.

پس برای وجود مشکلات هم در زندگیمان باید شکرگزار باشیم. بدون آگاهی خداوند برگی از درخت نمی افتد. لا حول ولا قوه إلا بالله. در وابستگی و ارتباط آن با شرک ورزی در احادیث آمده است که اگر به غیر از خداوند پناه آوردی، وقتی به سمت خداوند آمدی، خداوند تقاضایت را نمی پذیرد. می گوید از کسی که به او پناه بردی، تقاضایت را بطلب. باز هم این عین عدالت پروردگار است. بنابراین ایمان بیاور و به پروردگارت توکل کن و حسن ظن داشته باش. نعمت هایی که داری را بشمار و سپاسگزار باش. به شیطان اجازه نده نداشته هات را به چشمت آورد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا