ناخوداگاه در آتوسکفی

توکـــل

یکی از مباحث  ضمیر ناخودآگاه در آتوسکفی، توکـــل است. در اینجاست که توکل، معنی پیدا می کند؛ ما قوانین را می دانیم و می دانیم که اگر سطحمان عوض شود، افکار و ایده های جدید به ذهنمان می رسند. ولی شیطان در گوشمان زمزمه می کند که چگونه و از چه راهی می خواهی برسی . زمانی که به چگونگی مسئله فکر کنیم، شک به دلمان راه پیدا می کند. توکـــــل یعنی چگونگی مسیر را ندانی، ولی اطمینان داشته باشی انتهای مسیر همانی است که می خواهی. چگونگی مسیر در حیطه مسئولیت ما نیست. ما فقط وظیفه داریم IF های مثبت ساطع کنیم و کارهای خوب و خدایی انجام دهیم.

   رادار انسان و رادار خداوند

پس در موفقیت اولین شرط رسیدن،توکـــل و ایمان به خداوند است و حس خوب داشتن و تلاش، هم در الویت دوم قرار دارند. رادار انسان فقط محدوده اطراف خودش را می تواند زیر نظر داشته باشد و خداوند همه جهان هستی را می بیند و زیر نظر دارد و قوانین توسط خداوند وضع شده اند، اگر ارتعاشاتمان خوب باشد فقط رادار خودمان را داریم و را ه دیگری به ذهنمان نمی رسد، ولی در آن سوی هستی با ارتعاشاتمان روی کل جهان هستی تأثیرگذار بوده ایم (برطبق اصل پاولی) و خداوند می فرماید: ” ما شما را با نیت هایتان محشور می کنیم” و از راهی که گمان نمی بریم خداوند بهترین ها را نصیبمان می کند.

در سطوح بالاتر نمی دانیم چه اتفاقی افتاده است (حس سطح بالاتر را درک می کنیم). ولی با وصل شدن به ایده ها و افکار آن سطح، با قرار گرفتن افراد با پیشنهادات خوب پولساز یا ایده ها و افکار پولساز در زندگیمان روبرو می شویم. آن وقت است که باید اقدام فیزیکی انجام دهیم. هنگام اقدام فیزیکی باید ایمان و توکـــل داشته باشیم، که همان گونه که سطحمان بالا رفته، اقدام فیزیکی هم حتماً پولساز است. ایمان داشتن به معنی نگران نبودن و ارتعاش مثبت ساطع کردن است و ایمان نداشتن ساطع کردن ارتعاش منفی است.

از راه هایی که گمان نمی برید به شما می دهیم:

هنری فورد می گوید: “چه فکر کنید می توانید و چه فکر کنید نمی توانید، در هر دو صورت حق با شماست.” و در اینجاست که خداوند می فرماید: “از راه هایی که گمان نمی برید به شما می دهیم.” و در این آیه نیز ریشه، ایمان است. اگر ایمان نداشته باشید، مانند این است که چاقویی برداشته اید و در حال بریدن ریشه های خود هستید. وقتی نمی توانید خود را درون بنز تجسم کنید. از دنیا، در دادن این بنز به شما چه انتظاری دارید. کوین ترودو می گوید: “من نمی دانم از کجا، ولی اطمینان خاطر دارم که (پول) می رسد.” و البته این مبحث فقط در مدار ثروت نیست. در تمام سطوح پیشرفت (سلامتی، روابط و معنویت) صدق می کند.

مشکل از اینجا شروع می شود که ما با روح، می خواهیم مشکلاتمان را فیزیکی حل کنیم .ولی نمی دانیم که اگر IF هایمان درست باشند، (اَلَّذینَ یُؤمِنونَ بِالغَیب) بهترین ها در مسیر زندگیمان قرار   می گیرند.

  • سوره مبارکه بقره آیه 186:

وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَهَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی وَلْیُؤْمِنُوا بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ

و چون بندگانِ من (از دوری و نزدیکیِ) من از تو پرسند، (بدانند که) من به آنها نزدیکم. هرگاه کسی مرا خواند دعای او را اجابت کنم. پس باید دعوت مرا (و پیغمبران مرا) بپذیرند . به من بگروند، باشد که (به سعادت) راه یابند.

(شرط اجابت دعا، ایمان است. یعنی نبینی ولی مطمئن باشی که هست.)

سوال دیگری که مطرح است این است که تا چه زمانی برای خواسته هایمان IF بفرستیم . جواب این است؛ تا زمانی که به آن خواسته برسیم. که باز هم به توکـــل و ایمان می رسیم و اینکه در رسیدن به خواسته شکی به دلمان راه ندهیم. و اگر مشکلی پیش آمد، امتحان الهی است. خداوند ایمان و صبر ما را مورد امتحان قرار می دهد و در زمان بندی خداوند جای هیچ مداخله ای نیست.

توکـــل این نیست که وقتی کاری را انجام می دهیم، نتیجه از نظر عقلانی، منطقی به نظر برسد. توکل این است که به کاری که انجام می دهیم، اطمینان داریم و به بهترین شکل آن را انجام می دهیم و به جلو می رویم. نتیجه را نمی دانیم، ولی ایمان داریم و به چگونگی مسیرمان فکر نمی کنیم. رادار ما فقط اطراف ما را می بیند، در حالی که رادار خداوند کل جهان هستی را در اختیار دارد. وظیفه ما ایمان و صبر است.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا